Notice icon attention yellow.png Τα περιεχόμενα του ιστότοπου δεν ανανεώνονται από το καλοκαίρι του 2015. Τα άρθρα πιθανόν να έχουν ελλείψεις ή ανακρίβειες. Συμβουλευτείτε και μια δεύτερη πηγή γνώσης πριν εφαρμόσετε πρακτικές οδηγίες.

Changing threats to privacy by moxie

Από Skytales
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Μεταβαλλόμενες(?) Απειλές για την ιδιωτικότητα[επεξεργασία]

μετάφραση της διάλεξης του Moxie Marlinspike στο DefCon 18 - youtube.com/watch?v=eG0KrT6pBPk

Απομαγνητοφώνηση του πρωτότυπου Μετάφραση
8.52

Fascism. But what we got was social democracy. And that's not necessarily better, it's just different. Let me give you an example. How many people in this room would feel good about a law which required every one to carry a government mandated tracking device with them at all times. No one? Not even one person, alright. So that's fascism right, that's the fascist future. Now let me ask another question. How many people here carry a mobile phone? I'm guessing actually 100% of the people in this room. So that's social democracy right? Cause what is the difference between a government mandated tracking device an a mobile phone, you know? A mobile phone is just a tracking device that reports your real time position to one of a few telecommunication companies which are required by law to turn that information over to the government. So logistically it's the same you know, so what is the difference? You can turn it off but you don't. Choice! And you pay for one! Choice is the big difference.

8.52 Φασισμός. Αλλά αυτό που έχουμε τελικά είναι δημοκρατία. Και δεν είναι απαραίτητα καλύτερο, είναι απλά διαφορετικό. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Πόσοι άνθρωποι σε αυτή την αίθουσα θα αισθάνονταν καλά με έναν νόμο ο οποίος θα υποχρέωνε τους πάντες να φέρουν μαζί τους συνεχώς μια κυβερνητική συσκευή εντοπισμού; Κανείς; Ούτε ένας, εντάξει. Λοιπόν αυτό είναι ο φασισμός, αυτό είναι το φασιστικό μέλλον. Τώρα επιτρέψτε μου να σας ρωτήσω κάτι άλλο. Πόσοι άνθρωποι εδώ μέσα κουβαλάνε κινητό τηλέφωνο; Μαντεύω πως είναι το 100% των ανθρώπων εδώ μέσα. Αυτό λοιπόν λέγεται δημοκρατία, έτσι; Διότι, ποια είναι η διαφορά μεταξύ μιας συσκευής εντοπισμού που η κυβέρνηση σε υποχρεώνει να κουβαλάς, από ένα κινητό τηλέφωνο, βλέπετε; Ένα κινητό τηλέφωνο είναι μια συσκευή εντοπισμού που αναφέρει σε πραγματικό χρόνο την θέση σας σε έναν τηλεπικοινωνιακό πάροχο εταιρεία, η οποία είναι από το νόμο υποχρεωμένη να παραδώσει τις πληροφορίες αυτές στην κυβέρνηση. Έτσι, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, άρα ποιά είναι η διαφορά; Μπορείς να απενεργοποιήσεις το κινητό αλλά δεν το κάνεις! Επιλογή! Και πληρώνεις για να το αποκτήσεις. Η επιλογή είναι η μεγάλη διαφορά.
You choose to carry a cellphone, you wouldn't choose to carry this government mandated tracking device. So let's talk about that. Never in my wildest dreams did I think that I would have a cellphone. Why would I, you know? It's a mobile tracking device, it's a mobile bug, it operates over an insecure protocol, why would I want one of these things? And yet I have one. And I carry it with me all the time every day. Well I think if we look at the way that people tend to communicate and coordinate in groups, often there are sort of informal mechanisms and channels that people use to communicate and to make plans and stay in touch. And if I introduce a more codified communications channel, there is a well known problem called the “no network effect” where I invent this thing, maybe like the gsm cellular network and i start using it but it's difficult to use because the value of that network is in the number of nodes that are connected to it, and if I am the only one using it then it is really not worth very much. Επιλέγεις να έχεις κινητό τηλέφωνο, δεν θα επέλεγες να έχεις μια κυβερνητική συσκευή εντοπισμού. Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτό. Ποτέ, ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, δε θα σκεφτόμουν ότι θα είχα κινητό τηλέφωνο. Γιατί να έχω δηλαδή; Είναι μια κινητή συσκευή εντοπισμού, ένας κινητός κοριός, λειτουργεί με ένα ανασφαλές πρωτόκολλο, γιατί να θέλω ένα τέτοιο πράγμα; Παρόλα αυτά έχω ένα. Και το κουβαλάω συνεχώς μαζί μου, κάθε μέρα. Λοιπόν νομίζω ότι αν δούμε τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι τείνουν να επικοινωνούν και να συντονίζονται σε ομάδες, συχνά υπάρχουν, κατά κάποιο τρόπο άτυποι, μηχανισμοί και κανάλια που χρησιμοποιούν για να επικοινωνούν, να κάνουν σχέδια, να έχουν επαφή. Αν εγώ φτιάξω έναν περισσότερο κωδικοποιημένο/διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας, υπάρχει ένα γνωστό πρόβλημα που λέγεται "φαινόμενο μη-ύπαρξης δικτύου". Εφευρίσκω κάτι τέτοιο, για παράδειγμα, το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας (GSM), και αρχίζω να το χρησιμοποιώ αλλά με δυσκολία. Επειδή η αξία ενός τέτοιου δικτύου βρίσκεται στον αριθμό των χρηστών που είναι συνδεδεμένοι σε αυτό, αν είμαι ο μόνος που το χρησιμοποιεί τότε δεν αξίζει και πάρα πολύ.
If however I somehow manage to get everyone to start using this thing then it becomes very useful and very valuable. But there is an interesting side effect, which is that the old informal methods of communication and coordination are destroyed. Technology actually changes the fabric of society. I mean there are many sort of trivial or tried examples of this in the mobile phone world where we see that mobile phones have changed the way people make plans, right? It used to be that people made plans, like say I'll meet you on the street corner at this time and we'll go to this thing, now people say I'll call you when I'm getting of work. And so if you don't have that piece of technology you can't participate in the way that society is communicating and coordinating. Αν όμως καταφέρω με κάποιο τρόπο να βάλω όλους να χρησιμοποιούν αυτό το πράγμα, τότε γίνεται πολύ χρήσιμο και πολύτιμο.Αλλά υπάρχει και μια παρενέργεια, η οποία είναι ότι οι παλιές άτυπες μέθοδοι επικοινωνίας και συντονισμού καταστρέφονται. Η τεχνολογία στη πραγματικότητα αλλάζει την δόμηση της κοινωνίας. Εννοώ ότι υπάρχουν πολλά τετριμμένα και δοκιμασμένα παραδείγματα αυτού του πράγματος στην εποχή των κινητών τηλεφώνων, όπου βλέπουμε ότι τα κινητά έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, έτσι; Παλιά οι άνθρωποι κάναν σχέδια, ας πούμε θα σε συναντήσω στη γωνία του δρόμου την τάδε ώρα και θα πάμε εκεί, τώρα οι άνθρωποι λένε θα σου τηλεφωνήσω όταν τελειώνω τη δουλειά. Και έτσι αν δεν έχεις αυτό τεχνολογικό μαραφέτι δεν μπορείς να συμμετέχεις με τον τρόπο που η κοινωνία επικοινωνεί και αλληλεπιδρά.
And so what actually ends up happening is that now if I decide that I don't want to participate in this codified communications channel I'm once again victim to the no network effect, because what I'am trying to do is go be a part of a network that has been destroyed, that no longer exists and I'm once again the only one using it and I'm part of a network that has very little value. So yes i made a choice, alright, to have a cellphone. But what kind of choice did I make? And I think that this is the way that things tend to go now. That what ends up happening is the choices start out very simple "do I have a piece of consumer electronics in my pocket or not?" And over time the scope of that choice slowly expands until it becomes a choice to participate in society or not. That on some level today to chose not to have a cellphone to chose not to participate in society. And so I think if you start looking at this pattern of small choices becoming big choices you start to see them everywhere. One of my favorite most recent examples are from this firefox extension called addblock plus.[..]

13.35

Έτσι λοιπόν αυτό που τελικά συμβαίνει είναι ότι τώρα αν επιλέξω ότι δεν θέλω να συμμετέχω σε αυτό το κωδικοποιημένο κανάλι επικοινωνιών(κινητά), είμαι πάλι θύμα του φαινομένου μη-ύπαρξης δικτύου. Διότι αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να είμαι μέρος ενός δικτύου που έχει καταστραφεί, που δεν υπάρχει πλέον και πάλι είμαι ο μόνος που το χρησιμοποιεί και τελικά είμαι μέρος ενός δικτύου χωρίς αξία. Οπότε ναι, έκανα μια επιλογή, εντάξει, να έχω κινητό τηλέφωνο. Αλλά τι είδους επιλογή έκανα; Και νομίζω αυτός είναι ο δρόμος που παίρνουν τα πράγματα πλέον. Αυτό που τελικά συμβαίνει είναι ότι οι επιλογές αρχικά είναι πολύ απλές "Έχω στη τσέπη μου ένα ηλεκτρονικό μαραφέτι ή όχι;". Και στο πέρασμα του χρόνου η έκταση της επιλογής αυτής αυξάνεται μέχρι που γίνεται μια επιλογή συμμετοχής στην κοινωνία ή όχι. Αφού σε κάποιο βαθμό σήμερα το να επιλέξεις να μην έχεις κινητό τηλέφωνο, σημαίνει κατά κάποιο τρόπο να επιλέγεις να μην συμμετέχεις στο κοινωνικό σώμα. Ένα από τα αγαπημένα μου πρόσφατα παραδείγματα είναι από αυτό το πρόσθετο του firefox που λέγεται addblock plus[...]
19.38

Cause if you go back and you look at what Total Information Awareness was trying to do, google has done all of it! I mean in fact they have exceeded the original scope of what TI dreamed to collect and process and one thing that we know that they've really excelled at and actually how they've made their money is in being able to really efficiently mine the data that they collect and pull out the statistics and relationships of everything that they have. Now clearly their intent is different. They are not John Poindexter, they're trying to sell advertising. But make no mistake about it, they 're in the surveillance business. That is how they make money, they surveil people and use that to profit. So the effect is the same. Now there's this quote Who knows more about the citizens in their own country, Kim Jong-il or google? Now, I think it's google, I think it's pretty clearly google. But once again there is this question, we are people so concerned about the surveillance practices of Kim Jong-il or the John Poindexters of the world and not as concerned about people like google? Well again I think it comes back to this question of choice, right? You chose to use google and you don't chose to be surveilled by John Poindexter or Kim Jong-il. But once again I think the scope of this choice is expanding and that it's going to become harder and harder to make that choice until once again it's a choice between participating in society or not. I mean already if you were to say well I don't want to participate in google's data collection so I am not gonna email anybody that has a gmail address. That's probably pretty hard to do.

Γιατί αν ανατρέξετε πίσω και δείτε ποιος ήταν ο σκοπός του Total Information Awareness (προγράμματος παρακολούθησης στις ΗΠΑ), η google τα έχει πραγματοποιήσει όλα! Στη πραγματικότητα, έχει πάει ακόμα παραπέρα από τα δεδομένα αυτά που το TIA ονειρευόταν να συλλέγει και να επεξεργάζεται. Και ένα πράγμα που γνωρίζουμε ότι η Google διακρίνεται, και από το οποίο βγάζουν λευτά είναι δυνατότητα που έχουνε να επεξεργάζονται σε βάθος τα δεδομένα που συλλέγουν, εξάγοντας στατιστικά και σχέσεις από αυτά. Προφανώς ο σκοπός της είναι διαφορετικός. Δεν είναι ο John Poindexter(εμπνευστής του TIA), προσπαθούν να πουλάνε διαφημίσεις. Αλλά μην ξεγελιέστε, ανήκει στη βιομηχανία της επιτήρησης. Έτσι βγάζουν λευτά, παρακολουθούν τους ανθρώπους και βγάζουν κέρδος. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ποιος γνωρίζει περισσότερα για τους πολίτες στη χώρα του, ο Kim Jong-il (πρωην ηγέτης της Βόρειας Κορέας) ή η Google; Νομίζω η Google, νομίζω ξεκάθαρα η Google. Τώρα τίθεται το ερώτημα γιατί οι άνθρωποι ανησυχούν τόσο για τύπους σαν τον Kim Jong-il ή τους Poindexters αυτού του κόσμου και όχι για περιπτώσεις όπως η Google; Λοιπόν, νομίζω ότι ανάγεται πάλι στο προηγούμενο ζήτημα, αυτό της επιλογής. Επιλέγεις να χρησιμοποιείς την Google και δεν επιλέγεις να παρακολουθείσαι από τον Poindexter ή τον Kim Jong-il. Αλλά και πάλι νομίζω ότι το εύρος της επιλογής αυτής επεκτείνεται και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κάνεις την επιλογή αυτή, μέχρι που καταλήγει να είναι επιλογή συμμετοχής στην κοινωνία ή όχι. Δηλαδή αν λέγατε, δεν θέλω να είμαι μέρος αυτής της συλλογής δεδομένων από την google, και δεν θα στείλω σε κανέναν που έχει διεύθυνση gmail. Αυτό πιθανόν είναι κάτι δύσκολο.
I mean you would be in some sense removed from the social narrative, you would be cut out from part of the conversation that's happening that is essential to the way that society works today. So once again I think that this is going to become, this, on the scope of society itself. So I would think that, I would say that trends have changed. That now we 're dealing with a situation where technology alters the actual fabric of society. That information, as a result, accumulates in distinct places and that the eavesdroppers now just move to these distinct places. The past was rather direct, right? We saw the eavesdroppers trying to embed surveillance equipment into every consumer communication's device. And the present is much more subtle, right? Instead of doing that, they just move to the few distinct places where information tends to accumulate. Places like room 641a in the AT&T World Comp facility where the NSA has been operating a fiber optic splitter for who knows how long. The past was direct, you saw people like “Total Information Awareness” directly trying to take your data and the present is a lot more subtle. It starts by soliciting rather than demanding your data and then the eavesdroppers just move to those points where the data collects. 22.40 Εννοώ θα ήταν κατά κάποιο τρόπο αποκλεισμός από τον κοινωνικό περίγυρο, από ένα κομμάτι της σύγχρονης επικοινωνίας που είναι βασική στην λειτουργία της κοινωνίας. Επαναλαμβάνω λοιπόν, οι επιλογές επεκτείνονται στο επίπεδο της κοινωνικοποίσης. Οι καιροί αλλάζουν. Αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση όπου η τεχνολογία μεταλλάσσει την ίδια την δόμηση της κοινωνίας. Το γεγονός ότι οι πληροφορίες συσσωρεύονται σε διακριτά σημεία και αυτοί που μας παρακολουθούν απλώς μετακινούνται στα σημεία αυτά. Στο παρελθόν αυτό γινόταν ευθέως, έτσι; Είδαμε ότι προσπάθησαν(στις ΗΠΑ)να ενσωματώσουν μηχανισμό παρακολούθησης σε κάθε συσκευή επικοινωνίας της αγοράς. Σήμερα, είναι πιο ύπουλοι. Αντί για αυτό, απλώς εστιάζουν σε μεμονωμένα σημεία όπου τείνουν να σωρεύονται πληροφορίες. Σημεία, όπως το δωμάτιο στις εγκαταστάσεις της AT&T, που η NSA είχε εξοπλισμό καταγραφής κίνησης, ποιος ξέρει για πόσο καιρό. Στο παρελθόν τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα, προσπαθούσαν να αποκτήσουν τα δεδομένα σου, πλέον όχι. Τώρα προσελκύουν τα δεδομένα σου, δεν τα απαιτούν και στη συνέχεια αυτοί που παρακολουθούν μετακινούντα στα σημεία που συλλέγονται τα δεδομένα.